حِکات بَلول و داروغَه

 داروغَه یه رو مین بغداد وُر جَمی که بَلول هم بید

 گفت تا ایسِه هیشکَه نَتَرِستَه مُونِه گول بزنَه .

بلول گفت گول زِیدن تو هیچ کاری نآرَه ولی به زحمتس نی ارزَه .

 داروغه گفت چون نَتَری ای حرفِنِه اِزنی وَیَرنَه مُونِه

گول اِزِیدی . بلول گفت خِیف که الان کار دارُم وَیَرنَه

ثابت اِکردُم که گول زِیدنِت کاری نآرَه . داروغَه گفت

حاضرُم رِئی کارتِه انجام بدی و زی وُرگردی .

  بلول گفت باشَت به شرطی که اِز جات جُم نخوری .

داروغَه قبول کِرد.

بلول رفت و تا چند ساعت داروغَنِه معطل کِرد و بعدِسَم

 نَوُرگشت . داروغَه بعد اِز ای  لَنگی (معطلی) شروع به

 غر زِیدن کِرد و گفت ای اولین باریَه که یِه دیوونَه مُونِه گول زِید .  

 

وُر : در          جَمی : جمعی         ایسه : اکنون       خِیف : حیف          لنگی : معطلی