متل به گويش محلي

 

خرس و روآ قِرار ناهادِن وا یَک بِسازنُ جیجونِسونِه وا یک

گپکُنن ؛  پِِِِشك دِراُوردن ( قرعه کشی کردند )  پشك اي جور

اُود که خرس رُوَه وه شکال  سی هردُوسون ، روآ هم زه

سیلا  ( لونه ) به در نکنَه و بچونِه گپ کُنَه .روز اول خرس

وُريستاد ( بلند شد ) ره وه شِکال ، روآ هم زی وريستاد

جیجونِه او و دونَه کِرد و خلاصه تا دم پسين ( غروب ) رَهنِه

پُوئيد ( چشم به راه ماند ) دم غُروو خرس دس پتی ( دست

خالی ) ایا به لونَه .- اِزِس پرسید په منی اِمرو هیچی نزِیدييَه 

. گُود : ولله یه شکال هم کِردم ليش بيد  و کوچيك ، خُومِه هم

سیر نکِرد ...... روآ هم وا خُوس گُود اِوی نآرَه  حَدمن

(حتما) صُو که ره وه شکال تلافی امروز اِکُنه .صُو زی

دوآرتَه خرس زه سیلا کِرد وه در ره وه دین شکال روا هم در

سیلانه پُوئيد ( نگهبانی داد ) تا شُو . شُو که رسید دید خرس

زِنو ( دوباره ) دس پتی ایا . رَه نوآس گفت تاتَه خرس پَه مَنی

هَني هیچی نُوِردیَه . گفت خدا خیرت بدَه  سی خُوت منديیَه وِه

سیلا مونه ذلیل دونی  رفتُمَه كجا   . گُود مر ( مگر ) چه

آئیدَه . گفت : او تُكِه  كُهنِه اِوینی یه بزی   اوچُو زِیدم لاشس

سنگین بید نترستُم بيارُمس دامون مو هم هرچي ترِستُم زِس

خوردُم بعد اَويدم دامون .........یَک دو رو ( روز ) ایجور

گذشت . روآ گشنِئی خیلی فشار بِس اُويد  . وا خُوس گود ایر

زه لونه بُكُنُم به در  يه جونداري ایا همه جیجونِکَنِه اِخوره ای

ر هم بمونم ايچه شُو خرس دس پتی ایا وادینا ( برمیگرده )

هم خُوم زه گشنِئی اِمیرُم . یه فکر کِرد و تیانِه ناهاد به یَک ،

یکی زه جیجونِه خرس خورد .....شُومی که خرس مطابق هر

رو ( روز ) دس پتی اُود  ، روآ زید وا کپو ( سر ).... بُوِه

بوه بوه ره جلو خرس . خرس اود گفت گِئَه  په چِت آئيدَه  روا

گفت : گوشنئی ( گرسنگی ) فشار اُورد بِم  مو هم زه سیلا

کِردم وه در یه زهر ماری بُخورم همیکه ( هنگامی که ) اُودم

وا دینا دیدم گرگی اوده یَکی زه جیجونِکنِه خوردَه . خرس گُو

زه اینا مو یا زه اینا تو . روآ هم زه ته دل آخی کشی گُو تاتَه

زه اینا تو، اما چه فرق اکنَه اینا تو هم مثل بچونه خُومَن .

خرس هم گفت سرت سلامت ، غصه نخور زه جیجونه مو

یکیسونمه که گپ کنم زیادَه ........

خلاصه چند رو زه ای ميون گذشت خرس اصلا عار نكِرد

(عبرت نگرفت) . هر روز شُوئي که ایيُوِد هیچی سی روا

نیُوِرد . یه رو شوئی که دوآرتَه خرس دس پتی اود روآ وا

خوس گود دردُم بزنَه مينِه جونت تا سیت بگوم . صُو که

خرس کرد به در روآ رَه ای تیله دييَرينِه  هم ناهاد به زِمین و

تا جا داشت زس خورد ......

شُو ره نِشِست ور در سیلا دید خرس زه دير دره خوشال و بي

خيال ايا   روآ هم خُسه زيد به شيوَه و غش کِرد وَست سر دس

خرس . خرس هم او رِخت به ريس و به خیال خُس روآنه

اُوِرد به هوش . گفت پَه  چت بيد ؟  گفت اِ رولم اِ رولم .

  خرس که دیيَه  فَميد یَکی زه جیجون مردَه ، گود مر دوآرتَه

گرگ اُوده یکی زه جیجونه خوردَه ؟ گُود : سرت سلامت هري.

 خرس گود زه اینا مو یا زه اینا تو  گُود : هی خدا خِئر بِت

بِدَه مونِه و تونِه زس دراُوردی که هی روزمونَ .


برگرفته از وبلاگ بربرود با اندكي تغيير توسط وبلاگ كوهستان سرد